Office by Alex Penny
Emma // 21 going on 22 // photographer // student social worker // redhead // artbitch // lunar eclipse // cancer sun // capricorn moon // virgo rising // ∆
Oh guys, by the way, I was on fourth place in a writing-competition. I have a new boyfriend, we’ve been going out for three weeks. And I was a week in Manchester.
That’s why it has been a while.
I’ll be uploading my pictures of manchester soon.
(je was weg) (en sinds gister)
(niet meer) (nu ben je)
(er weer)
(en nu zijn) (wij weer wij)
(vooral zoals het) (was)
(en een beetje)
(iets nieuws)
(zoals dat) (zoenen)
(dat was nieuw)
(alles is oké)
We’re fucked - the silence is here.
Eurocrisis uitgelegd in iPhone-stylo.
‘Emma, Emma, Emma, Emma?!’
‘Emma, Emma, Emma, Emma, Emma, Emma, Emma!’
‘Emma, Emma, Emma, je moet stoppen met spelen met hem, want zij vraagt jouw aandacht!’
‘Emma, M-Mmm-Emm-Emma!’
Een van de kids op de groep in Haarlem-Zuid heeft een verschrikkelijk leuke fantasie. Hij kan zoveel dingen bedenken, waarvan ik allang niet meer wist dat ik dat ooit kon toen ik die leeftijd had. De kast waar al het papier in opgeslagen is, is niet een kast, het is een raket. En in de raket zit de paashaas. En de kerstman, die zit er ook in. En naast dat het een raket is, is het ook een ‘contjoeter’ (computer), een ‘electristroomkast’ (stoppenkast), een ‘klerenopslag’ (kledingkast) en een ‘spool’ (school). Heerlijk.
Het enige waar ik me wel aan kan irriteren, en ik weet dat hij er niets aan kan doen, is dat hij elke keer als hij wat zegt eerst 3 keer mijn naam moet noemen. Eerst heb ik geprobeerd om zijn naam drie keer terug te zeggen, maar dan krijg ik er weer drie uitroepen bij. Hij moet de laatste zijn geweest die mijn naam zei.
Hij is niet de enige die weet dat ik hem aandacht geef als hij mijn naam roept. Eerst was hij in het voordeel, maar de andere kids hebben dat trucje nu ook door. Vandaag had ik niet mijn eigen medicatie genomen (methylfenidaat), dus ik was nog sneller afgeleid dan eerst.
‘EMMA, EMMA, EMMA, EMMA, EMMA!!’
Lifescouts: Bass Badge
If you have this badge, reblog it and share your story! Look through the notes to read other people’s stories.
Click here to buy this badge physically (ships worldwide).
Lifescouts is a badge-collecting community of people who share their real-world experiences.
Yes! I play bass myself!
I started playing music instruments when I was about 7 years old. My first instrument was a recorder and I still play it sometimes. My passion for music started right there.
In total I play a few instruments (in chronological order!); recorder, flute, harp, violin, cello, clarinet, piano, guitar and bass. I know some things about percussion, since my father plays djembe and some of my friends have a drumkit.
When I was 13 I was in first grade and I got the best idea ever. I wanted to start a band with my best friends. We had a guitarist, a drummer, a singer, the only thing we missed was a bassist. And that’s where it all started.
I never had any physical lessons, just the internet. My first bass is a jazz bass, which is a bit smaller than ‘normal’ ones. My hands are rather small, so it was nice to have a bass that ‘fitted’, haha.
My second bass is a ‘Keiper’ and has 5 strings. It is bright red and it was the first musical instrument that I bought.
Vandaag gingen we naar de kinderboerderij. Normaal houden de kinderen er niet zo van om te lopen, maar naar de kinderboerderij - da’s een ander verhaal, daar maken ze een uitzondering voor.
Ik had de eer om ze het te vertellen die middag.
‘Okee kids, wie heeft er zin om vanmiddag mee te gaan naar de kinderboerderij?’
Geschreeuw en gejuich alom. De schapen werden al nagedaan en de koeien en de geiten ook. Er werd zelfs gezongen. Jaha, ze hadden er zin in.
Ik sta met een andere begeleider op een groep van drie kinderen. 2:3. Kind 1 heeft ADHD, niet te zuinig. Kind 2 heeft het Syndroom van Down en kind 3, tsja, ik moet eerlijk zeggen dat ik dat niet zo goed weet. Ze heeft in ieder geval een leerachterstand waar je u tegen zegt en het lijkt er op dat zij ook een ‘downer’ is, zoals dat in het vak wordt gezegd.
Nou, daar gingen we, op pad. Rennen, schreeuwen, nog meer rennen, nog meer schreeuwen, vallen, nog meer schreeuwen en weer rennen. Uiteindelijk waren we daar…
..De Kinderboerderij. De zon scheen en de wind waaide. Maar als je in de zon zat en erg hard je best deed de wind te negeren, dan was het een prima dag. De kinders renden rond en hupsten als konijnen. Ze vonden eieren in het kippenhok en ze aaiden de kinderboerderij-kat.
Als laatste was het binnenhok aan de beurt, waar varkentjes, konijnen en cavia’s vrij rondlopen. Ze probeerden de arme dieren te aaien. Ik heb nog nooit zo hard willen schreeuwen ‘JE DOET HET FOUT ZO FOUT GOD WAT DOE JE HET FOUT, ARM BEEST, GA MAAR NAAR BUITEN.’
Maar dat mag ik niet zeggen, en in plaats daarvan zeg ik dan ‘Ach, het ging bijna goed, hè? Zullen we het samen nog een keertje proberen?’
En dan gaan we samen opnieuw de cavia aaien, terwijl de cavia van de kinderboerderij een bijna-dood-ervaring heeft gehad en nog ligt bij te komen van de klappen die hij een paar minuten geleden heeft gekregen van een 13-jarige jongen.
Ik ga columns schrijven over mijn stage. Ik loop stage bij de Hartekamp, dat doe ik 5 uur in de week. En meer uren in de vakantie, want dan doe ik de vakantie-dagopvang erbij. Ik sta op twee groepen, elke week, omstebeurts. De ene groep heeft een IQ van 30/40. De andere groep heeft een IQ van rond de 70. Doei.
We gingen uit eten, we lachten, we praatten en we deden alsof er niets was. Hoewel onze hoofden bewolkt en mistig waren van binnen. Alles komt altijd drie keer zo langzaam binnen dan normaal. We keken verdrietig en we lachten nog een keer. Alsof je met elke lach een stukje verder weg zou gaan.
We hadden het leuk hoor, daar niet van. Maar het voelt incompleet als je er niet bent. En het voelt ook incompleet als je er wel bent, want je klopt niet, en wij wel, en dat is verdomd moeilijk.
Ik durfde er niet over te beginnen, maar papa wel. Hij zei dat je morgen kwam, of op de tijd dat ik dit schrijf, vandaag. Ik weet niet goed wat ik ervan moet vinden, maar de laatste twee afspraken die we hadden heb je afgezegd en ik vind dat nog steeds lastig.
In totaal hadden we echt 6 gangen. Bij het restaurant bedoel ik, niet in het huis. We dronken wijn en bier en we aten alles. Hoe meer alcohol er in ons lichaam gegoten werd hoe harder we lachten en hoe donkerder het in ons hoofd werd. Bij mama stormde het al, je zag het in haar ogen. Haar ogen regende tranen, maar haar traanbuis deed het niet meer.
We gingen naar huis. Mama zei: ‘We slepen er ons wel door heen, hè.’
We knikten. Papa’s hoofd begon ook te stormen.
Mam zegt altijd dat ik mezelf niet groot hoef te houden, maar ik moet van mezelf. Want ze hebben het zo moeilijk en ik ben ook moeilijk maar ik wil niet zo moeilijk zijn als jij. En ik wil dat ze ook een leuk kind hebben en ik wil dat ze gelukkig zijn.
Inmiddels stormt het ook in mijn hoofd. Papa en mama zijn naar bed. Hun storm is al over. Nooit echt natuurlijk, het is nog steeds bewolkt in hun hoofd, maar de regen is nu even voorbij. Ik durf dit nooit te zeggen tegen ze. Want ik wil leuk en lief en gezellig en gelukkig zijn, zodat ik niet ben zoals jij.
Ik wil alles zijn wat jij nooit bent geweest. En alles wat ik ben. Ik wil dubbel zo leuk zijn en dubbel zo lief. Ik wil dubbel zo fijn zijn en dubbel zo gezellig en gelukkig. Ik wil alles zijn wat jij niet kon.
